خلافى كه در آنها واقع شده است . و آنچه به‌عنوان على الاقوى و على الاقرب و الاولى و همچنين وجوهى كه در ضمن تراجيح آمده و بالاخره همه مخالفت‌هائى كه با ديگران داشته و يا اشكال‌هايى كه در كار بوده بجا و به موقع مىباشد و بايد به آنچه مصنف قطع كرده عمل نمود . و شيخ على بن حسن مطوّع ، اجازه داد تا به وسيلهء او از شيخ محمد بن اسماعيل به سندى كه منتهى به مشايخ محققين و مجتهدين از مشايخ بااعتبار جمال الدّين و جعفر بن سعيد و شمس الدّين ( رضوان اللّه عليهم اجمعين ) مىشود روايت نمايم . و براى اين ، بندهء ناتوان اميدوار به رحمت خدا و خوشنودى او عبد اللّه بن سيف بن بكول اجازه صادر شده است تا به آثار يك‌يك مشايخ كه منتهى به مشايخ بااعتبار مىشود عمل كنم ، رضوان اللّه عليهم و تغمّدهم اللّه برحمته و صلّى اللّه على محمد و آله الطاهرين . شيخ على بن محمد بن شاكر مؤدّب وى فاضلى دانشور و محدّثى بزرگ بود . در مجموعه يكى از اصحاب آمده است : مؤدب كتابى دارد كه در روز دوشنبه يازده شب مانده از ذيحجه سال 457 ه . ق از تأليف آن فارغ شده است . و در همان مجموعه پاره‌اى از مطالب را از آن كتاب ، نقل كرده است . و تاريخ نقل از آن كتاب سال 647 ه . ق است . بنابراين شيخ على مؤدّب نزديك به روزگار شيخ طوسى مىزيسته ، بلكه هر دو تن معاصر يكديگر بوده‌اند ، به ديگر از احوالش بايد رسيدگى كرد . شيخ امام وجيه الدّين ابو طالب على بن امام ناصر الدّين محمد بن حمدان [ بن محمد ] حمدانى منتجب الدّين در فهرست گويد : وى فقيهى پرهيزكار است . مؤلف گويد : ممكن است مترجم حاضر ، جد شيخ برهان الدّين محمد بن محمد بن على حمدانى باشد كه شاگرد شيخ منتجب الدّين مؤلف فهرست است . و از قرينه ظاهرى و طرز معرفى كه منتجب الدّين از پدر صاحب ترجمه نموده